กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“มีมี ซือซือ ล้วนมีชื่อที่คุณตั้งให้ทั้งนั้น”
เธอชะงักไป
เฮยชางมองเธอ “มีแค่ชางเหลียวที่ยังถูกคุณเรียกชื่อเต็ม”
เดิมทีมู่ชิงชิงประหม่าจนไหล่เกร็งไปหมด พอได้ยินประโยคนี้ก็พลันถอนหายใจโล่งอก จากนั้นก็อยากจะหัวเราะขึ้นมาทันที
“คุณจำกระทั่งเรื่องนี้ด้วยเหรอคะ?”
“จำได้ครับ”
เขาตอบอย่างจริงจัง ทว่าในที่สุดกลางฝ่ามือก็รวบกระชับเข้า กุมมือเธอเอาไว้
“ทุกครั้งที่มันได้ยินคุณเรียกคนอื่น มันก็มองออกไปข้างนอกตลอด”
รอยยิ้มของมู่ชิงชิงบางลงเล็กน้อย
เธอรู้ว่าร่างจิตเป็นไปตามใจคิดของเซนติเนล ดังนั้นความจริงแล้วคงเป็นเฮยชางที่ใส่ใจมากกว่า แต่พอเฮยชางเอ่ยออกมาแบบนี้ ก็ทำให้เธอรู้สึกใจอ่อนอย่างบอกไม่ถูก เซนติเนลที่ยามอยู่ข้างนอกมักจะจัดการทุกอย่างได้อย่างเรียบร้อยผู้นี้ นึกไม่ถึงว่าจะเก็บความน้อยใจเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้ไว้ในใจ แล้วรอจนได้กินข้าวกับเธอตามลำพังถึงค่อยยกขึ้นมาพูด