กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
กำหนดการเดินทางไปยังเขตคุ้มภัยถูกวางไว้ในอีก 3 วันให้หลัง ทว่าการที่เฮยชางนัดมู่ชิงชิงทานข้าวกะทันหันนั้น เกิดขึ้นในบ่ายของอีก 2 วันต่อมา
ในตอนนั้น มู่ชิงชิงเพิ่งจะส่งรายการน้ำยาสำหรับเดินทางให้แก่เขา และกำลังก้มหน้านับว่ายังมีสิ่งใดที่ยังเตรียมไม่เรียบร้อยบ้าง เฮยชางฟังเธอพูดจนจบ แต่กลับไม่ได้พูดคุยเรื่องงานต่อ เขาวางรายการนั้นไว้ข้างโต๊ะ เงียบไปครู่หนึ่ง และไม่ได้เรียกให้รองผู้บัญชาการเข้ามาเสียที
มู่ชิงชิงเงยหน้าขึ้นด้วยความสงสัยเล็กน้อย “ยังมีอะไรตกหล่นอีกเหรอคะ?”
“มีครับ” เฮยชางมองเธอ “ก่อนออกเดินทาง พอจะไปทานข้าวเป็นเพื่อนผมสักมื้อได้ไหม”
“เมื่อไหร่เหรอคะ?”
“คืนนี้ครับ”
เดิมที มู่ชิงชิงเตรียมจะพยักหน้าตกลงแล้ว แต่เมื่อได้ยินคำพูดถัดมาของเขา การเคลื่อนไหวก็ชะงักไปอีกครั้ง
“ขอเป็น...แค่อยู่กับผมคนเดียวได้ไหม”
ภายในห้องผู้บัญชาการสูงสุดเงียบสงบยิ่งนัก เฮยชางนั่งอยู่หลังโต๊ะ มือวางทับรายการที่เธอเพิ่งเขียนเสร็จ สีหน้าของเขาไม่ได้แตกต่างจากยามหารือข้อราชการทหาร ทว่าสายตากลับจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของเธอไม่วางตา
จู่ ๆ เธอก็นึกถึงจุมพิตที่ถูกการสื่อสารขัดจังหวะในคราวนั้นขึ้นมา