ตอนที่ 237 ในฝันมีทางกลับ 2

ภาพเหตุการณ์ผุดขึ้นมาภาพแล้วภาพเล่า มู่ชิงชิงรู้สึกสับสนวุ่นวายเหลือเกิน

เกล็ดเดิมบนตัวซือซือปริแตก ความเจ็บปวดเมื่อ 15 ปีก่อนทะลักออกมาพร้อมกับกำแพงสูงที่พังทลาย แมวป่าดินของเจียงทั่วหดไหล่ ปลายหูลู่แนบติดด้านหลังศีรษะ เป้ยเป้ยวูล์ฟเวอรีนขั้วโลกหลบมือของเจ้านาย ส่วนเหยี่ยวเวหาตัวนั้นก็ลู่ปีกตกลง แม้แต่จะเหลือบมองคนสักแวบก็ยังยากลำบากยิ่ง

ยังมีร่างจิตที่เรียกชื่อไม่ออกอีกมากมาย

เธอเคยสัมผัสพวกมัน เคยช่วยลูบนวดคลี่ขนที่พันกันยุ่ง หรือไม่ก็เคยรับการขอความช่วยเหลือชั่วครู่ในหมอกวิญญาณแห่งสมรภูมิ บางตัวหลงเหลือไว้เพียงความเจ็บปวด บางตัวยังพอมองเห็นใบหน้าได้ครึ่งหนึ่ง

เศษเสี้ยวภาพที่เคยเกิดการรับรู้ร่วมเหล่านั้นต่างหลั่งไหลเข้ามาในความฝัน มู่ชิงชิงอยากหยุดมัน แต่ก็หาหนทางไม่พบ

“เสี่ยวเสี่ยวจือ…”

เธอเรียกอยู่สองสามเสียง ข้างไหล่ถึงได้มีความเคลื่อนไหวแผ่วเบาดังมา

หมวกเห็ดจิ๋วแนบชิดกับเธอ ส่ายไหวเบา ๆ อย่างง่วงงุน

“เจ้านาย…”

มู่ชิงชิงจับเส้นใยราที่มันยื่นเข้ามา แล้วมองดูอีกรอบหนึ่งไปพร้อมกับมัน