เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
มู่ชิงชิงโน้มตัวลง แล้วตอบรับเขาอีกครั้ง
“ทุกกลุ่มเล็กกลับไปหมดแล้วค่ะ นายพลฮั่ว ฉันเห็นพวกเขาออกมากับตาตัวเองเลยค่ะ”
ร่างจิตใต้ฝ่ามือขยับไหว ราวกับพยายามตั้งใจฟังคำพูดของเธอให้ชัดเจน ผ่านไปครู่หนึ่ง จิตสำนึกที่ไล่ตามเส้นใยจิตมาสายนั้นถึงได้คลายลง หัวอันหนักอึ้งฟุบหมอบลงไปใหม่อีกครั้ง
ทว่าจากที่ไกล ๆ กลับมีเสียงร้องตะโกนดังขึ้นมาอีก
มีคนตะโกนเรียกจอมพล มีคนเร่งให้ถอนกำลัง ติดตามมาด้วยเสียงกระทบกระแทกเบา ๆ ในช่องทางที่ปะปนเข้ามา เงาร่างที่ห่างกันหลายปีหลายร่างปรากฏขึ้นตามกันมา มู่ชิงชิงยังไม่ทันมองให้ชัด ก็ถูกหมอกทมิฬบดบังไว้อีกหน
ความทรงจำของฮั่วเฉินซิงยังคงซัดสาดขึ้นมาด้วยตัวเอง
เธอค่อย ๆ จำแนกความเปลี่ยนแปลงในนั้นได้ ทุกครั้งที่ในน้ำเสียงแฝงความหมายของการขอความช่วยเหลือ ร่างจิตใต้ฝ่ามือก็จะเกร็งแน่น แม้จะไม่สามารถเงยหัวขึ้นได้แล้ว มันก็ยังพยายามยื่นกรงเล็บหน้าออกไปข้างนอกอีกนิด