ตอนที่ 220 บาดแผลซ้ำรอย

ยามที่แกนกลางนั้นเต้นขึ้นมาอีกครั้ง นิ้วมือของมู่ชิงชิงที่ทาบอยู่บนผิวเกราะพลันยุบยวบลงไป

รอยแยกตรงหน้าอกของผู้บาดเจ็บหุบชิดเข้าหากันเล็กน้อย ความผันผวนของชีวิตที่เพิ่งแผ่ออกมาทางด้านนอกก็ขาดหายไปช่วงหนึ่งตามไปด้วย เสี่ยวเสี่ยวจือรีบประคองเส้นใยราที่หยั่งลึกเข้าไปเอาไว้ ลายทองบนหมวกเห็ดสว่างวาบขึ้นมา

“เจ้านาย ข้างในถูกเบียดทับแล้วค่ะ!”

“จั่วซวี่ไป๋ ช่วยดูตรงตำแหน่งหัวไหล่เขาหน่อย ตรงจุดที่ยุบลงไปด้านหลังน่ะ”

มู่ชิงชิงไล่ตามกระแสพละกำลังอันเชื่องช้านั้นไปแล้ว ผู้บาดเจ็บนอนคว่ำตะแคงตัว เกราะหลังอันหนักอึ้งกดทับเข้าหาข้างทรวงอก เกราะขาดชิ้นหนึ่งในนั้นฝังเฉียงลึกเข้าไปข้างใน ทุกครั้งของลมหายใจ เกราะขาดจะถูกน้ำหนักด้านบนดันให้ลึกเข้าไปอีกนิด ช่องทางชีวิตเพียงไม่กี่สายที่เหลืออยู่ด้านใต้พลันหดรัดตาม

จั่วซวี่ไป๋รีบปรับมุมการสำรวจทันที โครงร่างบนจอแสงหมุนไปครึ่งรอบ แผ่นเกราะหลายชิ้นที่ซ้อนทับกันพลันปรากฏขึ้นมา เขาซูมขยายจุดหนึ่งในนั้น คิ้วขมวดมุ่นเล็กน้อย “ชิ้นนี้ค้ำยันข้างในอยู่ตลอด ต้องขยับออกไป”

“ช่วยประคองด้านบนไว้ก่อน” มู่ชิงชิงยื่นนิ้วมือชี้ไปทางด้านหลังหัวไหล่ น้ำเสียงเร็วกว่าเมื่อครู่เล็กน้อย “เรนส์ ตรงนี้ อย่าแตะขอบที่หักขาดนะ ประคองจากใต้แผ่นเกราะทั้งชิ้น”

เรนส์โน้มตัวลง ฝ่ามือแนบเข้าตรงตำแหน่งที่เธอชี้ไว้ ขณะที่เขาค่อย ๆ ออกแรง ร่างที่เอียงกะเท่เร่ของผู้บาดเจ็บก็ถูกยกสูงขึ้นเล็กน้อย น้ำหนักที่กดทับอยู่ตรงหน้าอกในที่สุดก็คลายตัวลง