กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
มู่ชิงชิงมองดูเส้นใยบาง ๆ ไม่กี่สายที่บรรจบเข้าหาแกนกลาง ปลายนิ้วค่อย ๆ กำแน่นเข้า
“ฉีเลี่ย…”
น้ำเสียงของเธอแผ่วเบามาก แต่คนไม่กี่คนในโรงบังสายตากลับได้ยินกันหมด
มือของเรนส์ที่ทิ้งตัวอยู่ข้างลำตัวพลันกำแน่นขึ้นมาทันที จั่วซวี่ไป๋จ้องมองภาพบาดแผล สีหน้าก็ทึมทึบลงเช่นกัน สิ่งนั้นที่เคยตกค้างอยู่ในร่างของเขามานานถึง 15 ปี เดิมทีก็เป็นของหัวใจเซนติเนลอีกคนหนึ่ง
บัดนี้ ตรงหน้าพวกเขาดันมีผู้แปลงร่างเป็นแมลงที่หน้าอกเกือบถูกเจาะทะลุนอนอยู่อีกคน
เฮยชางยื่นมือไปขยายหนึ่งในรอยแผลให้ใหญ่ขึ้น “เก็บตำแหน่งพวกนี้ไว้ แล้วผนึกเก็บเข้าที่พร้อมกับเศษเกราะที่เพิ่งเอาออกมาเมื่อครู่”
จั่วซวี่ไป๋เริ่มบันทึกข้อมูลแล้ว “ผมจัดการเองครับ”