กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
คำพูดของเสี่ยวเสี่ยวจือทำให้มู่ชิงชิงอึ้งไปครู่ใหญ่
“ที่ว่าข้างหลังเขามีคนเยอะแยะหมายความว่ายังไงคะ?”
“ก็มีเยอะมากจริง ๆ นี่นา” เสี่ยวเสี่ยวจือกอดเส้นใยราเส้นนั้นที่เพิ่งหดกลับมา หมวกเห็ดพยายามส่ายไปมาสองที “อยู่ไกลมาก กำลังหลับกันหมด เสี่ยวเสี่ยวจือแตะโดนแค่แวบเดียว ตอนนี้หาไม่เจอแล้วล่ะ”
มู่ชิงชิงยังอยากจะซักไซ้ต่อ แต่ประตูเขตทดลองก็เปิดออกเสียก่อน
เรนส์เพิ่งกลับมาจากเขตฝึกฝนฝั่งเหนือ บนชุดเกราะรบสีดำเปรอะเปื้อนฝุ่นดินจากทุ่งร้างชั้นหนึ่ง เขาเดินอยู่หน้าสุด พอก้าวเข้าประตูก็มองมาที่มู่ชิงชิงเป็นอันดับแรก เมื่อยืนยันว่าเธอนั่งอยู่ที่นั่นอย่างปลอดภัย ความตึงเครียดตรงหัวคิ้วถึงได้คลายลง
ชางเช่อเดินตามหลังมาอย่างเอื่อยเฉื่อย เกราะเงินดำชิ้นสุดท้ายบนข้อมือผลุบหายเข้าไปใต้ผิวหนังพอดี เมื่อรับรู้ถึงสายตาของมู่ชิงชิง เขาก็หยุดลงข้างกายเธอ “เป็นอะไรไปครับ? ชิงชิง มองผมทำไมหรือ?”
“เมื่อกี้คุณใช้พลังมิติเหรอคะ?”
“ครับ”
“ไปไหนมาคะ?”
“ทุ่งร้างทางเหนือครับ” ชางเช่อก้มหน้าลง ดวงตาสองสีจ้องมองเธอ “มีอะไรหรือเปล่าครับ?”