เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
มู่ชิงชิงได้ยินสิ่งที่เขาพูด จึงยื่นมือไปโอบรอบลำคอของเขาแล้วซุกใบหน้าลงในอ้อมอก
“ไม่หรอกค่ะ”
ร่างกายของเรนส์ชะงักแข็งไปเล็กน้อย “อะไรนะ?”
“ฉันจะไม่ทิ้งคุณไปกะทันหันหรอกค่ะ” เธอกอดเขาแน่นมาก เสียงอู้อู้อยู่ตรงแผงอกของเขา “ที่ฉันกลับมาวันนี้ ก็เพราะเคยสัญญากับคุณไว้ ตอนที่เฮยชางบอกว่าชอบฉัน ฉันก็บอกคุณ วันนี้จั่วซวี่ไป๋สารภาพรัก ฉันก็บอกคุณเป็นคนแรก ต่อไปถ้าในใจฉันมีความเปลี่ยนแปลงอะไร ฉันก็จะบอกคุณก่อนเหมือนกันค่ะ”
เรนส์ไม่ขยับอยู่นาน จนกระทั่งมู่ชิงชิงคิดจะเงยหน้าขึ้นมองเขา เขาถึงได้กระชับท่อนแขนรัดแน่นขึ้นอย่างแรง กดร่างเธอทั้งตัวจมลงในอ้อมอก
“ชิงชิง”
“คะ?”
“ผมยังหึงมากอยู่ดี”
เดิมทีมู่ชิงชิงรู้สึกเศร้าใจอยู่บ้าง พอได้ยินประโยคนี้ก็ถูกเขาทำให้รู้สึกอยากหัวเราะขึ้นมาอีก
“งั้นจะทำยังไงดีล่ะคะ?”