เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
มู่ชิงชิงเพิ่งจะถอยหน้าผากกลับมา เมื่อพลังจิตผ่อนคลายลง สติก็กลับคืนสู่ร่างกายในโลกความเป็นจริง
เมื่อเห็นเธอได้สติ ซือซือก็ปรากฏตัวขึ้นในโลกความเป็นจริงทันที ลำตัวงูสีดำขนาดมหึมาเลื้อยวนรอบเก้าอี้บำบัด โอบล้อมทั้งตัวเธอและเก้าอี้เอาไว้ตรงกลาง
“ซือซือ?” มู่ชิงชิงก้มมองมัน
ซือซือวางหัวลงบนตักของเธอ หางก็แอบพันรอบน่องของเธออย่างเงียบ ๆ
จั่วซวี่ไป๋ไม่มีทีท่าว่าจะเก็บร่างจิตกลับไป เขายังคงมองมู่ชิงชิงราวกับตกอยู่ในภวังค์ ผ่านไปพักใหญ่ เขาถึงได้ชำเลืองมองผลระดับชั้นใหม่อีกรอบ แล้วหันกลับมามองมู่ชิงชิง
“มันไม่เจ็บแล้วครับ” จั่วซวี่ไป๋เอ่ยเสียงเบา
“อื้อ หลังจากนี้แค่ค่อย ๆ ซ่อมแซมช่องทางจิตวิญญาณก็พอค่ะ” มู่ชิงชิงพยักหน้า ลูบคลำซือซืออยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็คิดจะดันมันออกไป “เอาละ ซือซือไม่ขี้อ้อนนะ ปล่อยฉันได้แล้วค่ะ”