กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ไม่กี่วันต่อมา ในที่สุดเสี่ยวเสี่ยวจือก็คลานออกมาจากดักแด้ที่ถักทอด้วยเส้นใยรา หมวกเห็ดอันใหม่ของมันกางออกเต็มที่แล้ว โดยขยายใหญ่กว่าเดิมหนึ่งรอบ ขอบหมวกมีลวดลายสีทองเส้นเรียบละเอียดล้อมรอบ เส้นใยราที่งอกใหม่เหล่านั้นก็เหนียวนุ่มยิ่งขึ้น สามารถเชื่อมต่อช่องทางจิตวิญญาณที่แตกต่างกันได้หลายสายพร้อมกัน
“เจ้านาย ฉันรู้วิธีส่งเขากลับไปแล้วนะ”
มู่ชิงชิงย่อตัวลงตรงหน้ามัน “ต้องทำยังไงคะ?”
เสี่ยวเสี่ยวจือกอดเส้นใยราเส้นหนึ่งขึ้นมา แล้ววนเป็นวงกลมบนพื้น
“ออกไปจากตรงนี้ แล้วค่อยวนกลับมาจากตรงนี้”
“แล้วยังไงต่อคะ?”
“เดินไปเรื่อย ๆ ห้ามหยุด”
เสี่ยวเสี่ยวจือพยายามอธิบายอยู่นานสองนาน ก็บอกได้เพียงความรู้สึกคลุมเครือเช่นนี้ มันรู้ว่าช่องทางจิตวิญญาณของร่างมนุษย์ ร่างสัตว์ และร่างแมลงควรเชื่อมโยงเข้าด้วยกัน และรู้ด้วยว่าพละกำลังของจี้เหิงต้องโคจรให้ครบถ้วนสักหนึ่งรอบ
หากหยุดชะงักลงกลางคัน ช่องทางที่เพิ่งต่อเสร็จก็มีโอกาสสูงมากที่จะขาดสะบั้นอีกครั้ง
“คราวนี้ต้องอดทนจนถึงที่สุดให้ได้นะ”