ตอนที่ 196 คนอื่นไม่อาจช่วยตัดสินใจเรื่องชีวิตแทนได้

ในชั่วพริบตาที่บาเรียจิตเกิดรอยร้าวขึ้นมา ข้างหูของมู่ชิงชิงก็คล้ายกับมีเสียงแตกเปรี๊ยะแผ่วเบาดังขึ้นมา

พละกำลังที่สะสมอยู่ในร่างของจี้เหิงมานานถึง 30 ปียังคงทะลักเข้ามาตามช่องทางร่างมนุษย์ที่เพิ่งเชื่อมต่อใหม่ ท้องของเสี่ยวเสี่ยวจือถูกยัดจนกลมป่อง แทบจะกอดหมวกเห็ดเอาไว้ไม่ไหวแล้ว

“เจ้านาย เยอะจังเลย...”

“อย่ากินอีกเลย ปล่อยออกมาก่อน” มู่ชิงชิงดึงเส้นใยจิตกลับมาทันที

เส้นใยราที่พันอยู่บนภาพจำลองของจี้เหิงคลายออกทีละเส้น พละกำลังสายนั้นที่หาทางออกไม่เจอก็ถอยร่นกลับเข้าไปในร่างของจี้เหิงอีกครั้ง ฝ่ามือมนุษย์ที่เพิ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าหมาป่าสีเทาแห่งทุ่งรอยแยกสั่นระริกอยู่สองสามครา กระดูกนิ้วมือยืดขยายออกอีกครั้ง ขนสีเทาปกคลุมลงมา และแปรเปลี่ยนกลับไปเป็นกรงเล็บหมาป่าอีกหน

ป้ายประจำตัวที่กำเอาไว้ในกรงเล็บดรอปลงบนเบาะนุ่ม จี้เหิงส่งเสียงหอบหายใจแผ่วต่ำออกมา ร่างหมาป่าขนาดมหึมาก็ทรุดฮวบอ่อนแรงลงเช่นกัน

หลังจากมู่ชิงชิงถอนตัวออกจากทะเลจิตแล้ว เธอก็ลืมตาขึ้น ในหัวยังคงมีความรู้สึกว่างเปล่าอยู่บ้าง เธอสัมผัสได้ว่าทะเลจิตของตนเองเกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นเล็กน้อย รอยร้าวนั้นยังคงหลงเหลืออยู่บนบาเรีย ทว่าบริเวณโดยรอบกลับไม่เจ็บปวด ทั้งยังไม่ได้ขยายตัวออกไปอีก ตรงกันข้ามมันกลับคล้ายกับถูกชั้นแสงสลัว ๆ โอบล้อมเอาไว้