เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เส้นใยราที่งอกขึ้นมาใหม่ของเสี่ยวเสี่ยวจือเรียวเล็กกว่าเส้นใยราเดิมมาก
มู่ชิงชิงยื่นมือไปแตะเบา ๆ ตรงหน้าก็ปรากฏจุดแสงระยิบระยับขนาดเล็กจำนวนมาก พวกมันทอดยาวออกไปตามพลังจิตของเธอ จนสุดท้ายประกอบกันเป็นโครงร่างของท่อนแขน หัวไหล่ และลำตัว
“เจ้านายหาเส้นทางที่เขาเคยทิ้งไว้ในอดีตเจอแล้ว”
เสี่ยวเสี่ยวจือกอดเส้นใยราเส้นหนึ่งไว้ พลางพยายามอธิบายให้เธอฟัง
“ส่วนที่ขาดสะบั้นเชื่อมต่อกันใหม่ ส่วนที่ลืมเลือนไปก็ค่อย ๆ นึกออกได้”
ภาพจำลองทางจิตในร่างมนุษย์ของจี้เหิงไม่ได้สลายไปอย่างสิ้นเชิง เพียงแค่จมอยู่ใต้ร่างสัตว์และร่างแปลงแมลง ช่องทางเหล่านั้นตัดขาดไปนานเกินไป จนแม้แต่ตัวจี้เหิงเองก็ไม่อาจสัมผัสรับรู้ได้
เสี่ยวเสี่ยวจือไม่อาจสร้างร่างกายมนุษย์ขึ้นมาจากความว่างเปล่า สิ่งที่มันทำได้คือค้นหาร่องรอยที่ยังหลงเหลืออยู่ให้พบ แล้วเชื่อมโยงเส้นทางเหล่านั้นเข้าด้วยกันใหม่ทีละน้อย ๆ ตามความทรงจำของตัวจี้เหิงเอง
ในตอนนั้นสาเหตุสำคัญส่วนใหญ่ที่เรนส์สามารถฟื้นคืนจากการกลายร่างเป็นสัตว์ได้ก็อยู่ตรงนี้เอง หลังจากเขากลายเป็นเสือดาวทมิฬล่ามรณะ เขาก็จดจำได้เสมอว่าตนเองคือเรนส์ ทั้งยังจำความรู้สึกของร่างกายมนุษย์ได้
มือของเขาเคยกระชับอาวุธ เคยโอบกอดมู่ชิงชิง เขาแยกแยะสัมผัสและความแตกต่างระหว่างมือมนุษย์กับอุ้งเท้าสัตว์ได้อย่างชัดเจน สองขาของเขาเคยย่างก้าวผ่านลานฝึกของกองทัพที่หนึ่ง ทั้งยังพาเธอหลบหนีออกจากพื้นที่อันตรายนับไม่ถ้วน