กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
มู่ชิงชิงย่อตัวลงข้างกายหมาป่าสีเทาแห่งทุ่งรอยแยก ลูบหัวของมันอย่างอ่อนโยน
เมื่อจี้เหิงเห็นเธอ ก็เป็นฝ่ายขยับหัวเข้ามาใกล้ขึ้นเล็กน้อย หลังผ่านการพักผ่อนมาหลายวันนี้ ขาทั้งสี่ข้างของมันฟื้นฟูเรี่ยวแรงกลับมาได้ส่วนหนึ่งแล้ว อย่างน้อยก็สามารถค่อย ๆ ลุกขึ้นยืนได้ด้วยตัวเอง
“เมื่อคืนนายอยากแปลงร่างกลับไปใช่ไหมคะ?”
หมาป่าสีเทาเคาะสองครั้ง
มู่ชิงชิงลูบหัวของมัน “เจ็บมากใช่ไหมคะ?”
จี้เหิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยังคงเคาะสองครั้ง
“ฉันถามเรนส์มาแล้วค่ะ” เธอเอ่ยเสียงเบา “การแปลงรูปแบบจะคิดแค่จะละทิ้งร่างกายตอนนี้ไม่ได้นะคะ นายต้องรู้ก่อนว่าหมาป่าสีเทาตัวนี้ก็คือนายเหมือนกัน”