ตอนที่ 187 จี้เหิงกลับมาแล้ว

หลังจากเสี่ยวเสี่ยวจือบอกว่าจี้เหิงตื่นแล้ว มู่ชิงชิงก็สร่างง่วงไปมากกว่าครึ่งทันที

ทว่าเรนส์กลับไม่ยอมให้เธอไปที่นั่นทันที เมื่อคืนเธอเพิ่งจะฟื้นฟูพลังจิตกลับมาได้ อีกทั้งจี้เหิงยังเป็นเซนติเนลชั้นสูงที่กลายร่างเป็นแมลงอย่างสมบูรณ์มานานถึงสามสิบปี ไม่มีใครยืนยันได้เลยว่าการปลอบประโลมระดับลึกครั้งที่สองนี้จะต้องใช้พลังไปมากเท่าไร เรนส์จึงกอดเธอให้นอนต่ออีกหนึ่งชั่วโมง จากนั้นก็จับตาดูให้เธอกินมื้อเช้าจนหมด เมื่อยืนยันผลการตรวจวัดของจั่วซวี่ไป๋แล้วว่าปกติทุกอย่าง เขาถึงยอมไปเป็นเพื่อนเธอที่เขตกักกันด้านเหนือ

เขตกักกันเงียบสงบมาก จี้เหิงยังคงหมอบอยู่ใต้ธงเก่าของกองหน้าจู่โจม เมื่อเทียบกับเมื่อวานแล้ว เกราะแมลงบนร่างของเขาดูสงบลงไปมาก เกราะเปลือกตรงหัวไหล่ที่เขาเคยหดกลับไปด้วยตนเองผืนนั้นไม่ได้งอกขึ้นมาใหม่ พอมู่ชิงชิงเพิ่งจะเดินเข้าไปใกล้ ร่างแปลงแมลงขนาดมหึมาก็ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นอย่างช้า ๆ สายตาขยับตามการเคลื่อนไหวของเธอไปด้วย

เขาสามารถรับรู้ถึงโลกภายนอกได้แล้ว ปฏิกิริยาก่อนหน้านี้ดูเหมือนปฏิกิริยาตอบสนองจากความทรงจำในการปฏิบัติตามคำสั่งทหารเสียมากกว่า ซึ่งส่วนใหญ่พึ่งพาความทรงจำของร่างกายที่หลงเหลือจากการฝึกฝนมานานหลายปี แต่การมองมาที่มู่ชิงชิงในตอนนี้ กลับแฝงไปด้วยสติสัมปชัญญะที่เป็นของตัวเขาเองอย่างเห็นได้ชัด

มู่ชิงชิงหยุดยืนอยู่ภายในเส้นปลอดภัย

“จี้เหิง คุณกำลังรอฉันอยู่เหรอคะ”

แขนขาแมลงเคาะลงบนพื้นเบา ๆ สองครั้ง

“คุณยินดีให้ฉันเข้าไปในทะเลจิตอีกครั้งไหมคะ”

เคาะอีกสองครั้ง