กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลังจากกลับถึงที่พักในคืนนั้น มู่ชิงชิงก็รู้สึกอึดอัดใจอยู่ตลอด
ห้องพักยังคงเหมือนเดิมทุกประการกับก่อนที่พวกเขาจะจากไป ตูตูได้เปลี่ยนผ้าปูที่นอนไว้ล่วงหน้าแล้ว ริมหน้าต่างยังคงวางหญ้าสมุนไพรต้นเล็ก ๆ ที่เธอปลูกไว้ สภาพแวดล้อมที่คุ้นเคยควรจะทำให้คนผ่อนคลาย แต่เธอกลับยืนอยู่ข้างเตียงอยู่นานสองนาน ถือเสื้อคลุมนอกของตัวเองพับไปพับมาอยู่อย่างนั้น
เรนส์ปิดประตูลงกลอนเรียบร้อย เมื่อหันกลับมาก็เห็นเธอคลี่แขนเสื้อที่เพิ่งพับเสร็จเมื่อครู่ออกมาอีกแล้ว
เขาเดินเข้าไปหา รับเสื้อคลุมนอกมาจากมือของเธอ
“ส่งให้ผมเถอะ”
“ฉันทำเองได้ค่ะ”
“วันนี้การใช้พลังจิตของคุณเยอะมาก”
เรนส์แขวนเสื้อคลุมนอกให้เรียบร้อย แล้วกลับมาอยู่ตรงหน้าเธอ ช่วยเธอปลดกระดุมสองเม็ดบนสุดของคอเสื้อเครื่องแบบ มู่ชิงชิงมักจะชอบให้เขาดูแลตัวเองแบบนี้อยู่เสมอ ทว่าวันนี้กลับเอาแต่หลุบตาลง แม้แต่จะมองเขาสักแวบก็ยังดูมีความรู้สึกผิดอยู่บ้าง
มือของเรนส์ชะงักไปเล็กน้อย “วันนี้คุณกลัวมากว่าเฮยชางจะไม่กลับมา ใช่ไหม?”
ขนตาของมู่ชิงชิงสั่นไหวเบา ๆ