เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 300: สงครามแห่งทวยเทพ
ที่ราบอันกว้างใหญ่ทอดตัวยาวไกลไปจรดเส้นขอบฟ้า ผืนป่าอันอุดมสมบูรณ์และทุ่งหญ้าเขียวขจีแต่งแต้มสลับกันไป บางครามีทะเลสาบส่องประกายระยิบระยับงดงามดั่งแซฟไฟร์ ประดุจเพชรน้ำเงินที่ประดับอยู่บนม่านสีเขียวมรกต
ณ ใจกลางที่ราบ แมกไม้ยักษ์โบราณเสียดฟ้าแผ่กิ่งก้านสาขา ร่มเงาดั่งร่มขนาดยักษ์บดบังคุ้มครองผืนดินโดยรอบนับพันเมตรไว้เบื้องล่าง
ชายหญิงหน้าตาหมดจดงดงามในชุดคลุมยาวสีขาวนับไม่ถ้วนกำลังเดินทอดน่อง สนทนา หยอกล้อ และพักผ่อนอยู่ใต้ร่มเงาไม้ บรรยากาศเงียบสงบและสันติสุขยิ่ง
และบนยอดเรือนยอดของแมกไม้ยักษ์โบราณ สตรีผู้งดงามนางหนึ่งกำลังยืนนิ่งสงบ ทอดสายตามองขึ้นไปยังฟากฟ้ายามราตรี
นางมีรูปร่างสูงใหญ่เป็นพิเศษ กะเก็งด้วยสายตาน่าจะสูงเฉียดสามเมตร หากวัดตามมาตรฐานของมนุษย์ย่อมเป็นคนยักษ์อย่างไม่ต้องสงสัย ทว่ากลับไม่แลดูเทอะทะอุ้ยอ้ายแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามกลับเผยความรู้สึกประณีตเพรียวระหงอย่างยิ่ง
บนร่างของนางสวมใส่เกราะศึกสีเงินแนบเนื้อ ขับเน้นทรวดทรงองค์เอวอันงดงามเย้ายวนให้เด่นชัดอย่างหมดจด
เส้นผมยาวสลวยสีเงินระยับทิ้งตัวลงมาดั่งม่านน้ำตกจรดข้อเท้า ประกายแสงสีเงินหมุนวนกะพริบวิบวับ ห่อหุ้มร่างของนางไว้ด้วยชั้นละอองแสงจางๆ
เบื้องหลังของนาง ชายในชุดคลุมยาวลายดวงดารายืนสงบนิ่งอยู่ห่างออกไปสามถึงสี่เมตร สายตาทอดมองไปยังเวหาอันสูงลิบอย่างราบเรียบ
ทั้งที่เป็นเวลากลางวัน ทว่าดวงจันทร์บนฟากฟ้ากลับมองเห็นได้อย่างเด่นชัด กระทั่งยังสุกสว่างกระจ่างใสกว่ายามค่ำคืนเสียอีก