เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 299: มีเทพเจ้าบางองค์จะต้องซวยอีกแล้ว
เช่นเดียวกับคราแรกที่มาเยือน หอประกายรุ่งโรจน์ยังคงมีรูปลักษณ์ภายนอกดั่งโรงเตี๊ยมธรรมดาสามัญ
หากมิใช่ผู้ที่ล่วงรู้ถึงการมีอยู่ของหอประกายรุ่งโรจน์ เกรงว่าเพียงปรายตามองแวบเดียวก็คงมองข้ามไป ไม่มีทางคาดคิดเลยว่าร้านค้าแห่งนี้จะเป็นหนึ่งในสามหอการค้าใหญ่ที่มีชื่อเสียงเกริกไกรของเมืองหมื่นสรรพสิ่ง
ซูหนานเงยหน้าขึ้นมองป้ายร้านแวบหนึ่ง ก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปข้างใน
แตกต่างจากภายนอกที่แลดูคับแคบ ภายในร้านกลับกว้างขวางสว่างไสว บนชั้นไม้สิบกว่าตัวมีสิ่งของวางอยู่อย่างประปราย
หลังโต๊ะคิดเงินใกล้กับประตู ชายหนุ่มผมทองร่างสูงโปร่งกำลังพลิกสมุดบัญชีอยู่ ซึ่งก็คือมังกรประกายรุ่งที่แปลงกายเป็นมนุษย์นั่นเอง
ครั้นสัมผัสได้ว่ามีแขกเข้ามา มังกรประกายรุ่งก็เงยหน้าขึ้นอย่างเกียจคร้าน ครั้นเห็นซูหนานก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะคล้ายกับนึกเรื่องใดขึ้นมาได้ ดวงตาสีทองคำขาวพลันสว่างวาบขึ้นมา
"เป็นเจ้านี่เอง"
"มิได้แวะเวียนมาตั้งหลายร้อยปีแล้วนะ"
ซูหนานเดินมาที่หน้าโต๊ะคิดเงิน ยิ้มพลางเอ่ยว่า "เถ้าแก่ยังจำข้าได้ด้วยรึ?"