เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 136: ต่อไปก็ถึงตาพวกเจ้าแล้ว
"ผู้ลั่นระฆังมรณะหวังพึ่งไม่ได้เสียแล้ว"
อูกอเหลือบมองผู้ลั่นระฆังมรณะ แม้ฝ่ายหลังจะสามารถทำลายโกเลมหินชั้นสูงไปหนึ่งตัวและแมงมุมดาบคู่ชั้นยอดไปหนึ่งตัว ทว่าตัวมันเองก็ได้รับบาดเจ็บไม่น้อย ในระยะเวลาอันสั้นนี้คงไม่อาจปลีกตัวมาช่วยเหลือเขาได้
"มีแต่ต้องพึ่งพาตนเองแล้ว!"
ฝูงแมลงหวนกลับมารวมตัวกันเป็นรูปร่างของอูกออีกครั้ง สีหน้าของเขามืดมนอย่างยิ่ง
หากเป็นไปได้ เขาไม่อยากใช้ไพ่ตายใบสุดท้ายนี้เลยจริงๆ เพราะการทำเช่นนั้นจะบั่นทอนอายุขัยของเขาลงอย่างมหาศาล
เพียงแต่สถานการณ์ตรงหน้าไม่อนุญาตให้เขาลังเลอีกต่อไป
หากไม่สังหารซูหนาน ยามนี้เขาก็ต้องตกตายทันที
ท่ามกลางเสียงดังแคว่กราวกับผืนผ้าฉีกขาด ผิวหนังทั่วร่างของอูกอพลันปริแตกออก เลือดเนื้อสีขาวอมเทาจำนวนนับไม่ถ้วนทะลักเบียดเสียดออกมา พองขยายตัวและแปรสภาพกลายเป็นแมลงยักษ์อันดุร้ายอย่างรวดเร็ว
แมลงยักษ์ตัวนี้ยังพอหลงเหลือเค้าโครงของด้วงระฆังมรณะอยู่บ้าง ทว่าใหญ่โตกว่า ดุร้ายและอัปลักษณ์กว่ามากนัก