เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 135: ยามง่วงเหงาก็มีหมอนส่งมาหนุน
"ทำได้ยอดเยี่ยม!"
เมื่อมองดูสถานการณ์ในแดนไกล ดยุกทมิฬอดไม่ได้ที่จะส่งเสียงชื่นชมออกมา
"เจ้าหมอนั่นซ่อนไพ่เด็ดไว้จริงๆ!"
บนใบหน้าของแม่ม่ายแดงก็ปรากฏรอยยิ้มเช่นกัน ทว่าครู่ต่อมาก็ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย
"เหตุใดในอดีตจึงไม่เคยเห็นด้วงระฆังมรณะใช้ความสามารถเช่นนี้มาก่อนเลย"
หากในมหันตภัยแมลงครั้งก่อนๆ ด้วงระฆังมรณะใช้การโจมตีแบบระเบิดพลีชีพเช่นนี้ นครรัฐของพวกเขาคงไม่อาจยืนหยัดมาจนถึงปัจจุบันได้อย่างแน่นอน
ดยุกทมิฬเองก็สงสัยอยู่บ้าง ทว่าไม่ช้าก็โยนมันทิ้งไปไว้เบื้องหลัง เอ่ยเยาะเย้ยด้วยเสียงหัวเราะเย็นชา
"ช่างหัวมันสิ คราวนี้เมืองโยวหูกับคาชัมก็กลับสู่สภาวะสูสีคู่คี่กันอีกครั้ง หากเป็นเช่นนี้ต่อไป พวกมันจะต้องบาดเจ็บล้มตายย่อยยับทั้งสองฝ่ายอย่างแน่นอน ถึงเวลานั้นก็ถึงคราวพวกเราลงมือเก็บกวาดซากเดนแล้ว"
แม่ม่ายแดงคิดดูก็เห็นพ้อง ความสามารถที่ด้วงระฆังมรณะแสดงออกมาในยามนี้ ย่อมเป็นข่าวดีสำหรับพวกเขาอย่างไม่ต้องสงสัย