เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 57: คนหนุ่มอย่าได้สำคัญตนเองผิดไปนัก
โดยไม่ทันได้ตอบคำพูดเย้ยหยันของซูหนาน โอเวนก็ถอยกรูดไปด้านหลังหนึ่งก้าวอย่างลืมตัว แผดเสียงร้องลั่นด้วยความหวาดกลัว "ทหาร! ทหารอยู่ไหน รีบมาช่วยเร็ว มีมือสังหาร!"
เสียงร้องแหลมสูงที่บิดเบี้ยวด้วยความหวาดผวา ทำให้กิเลต์อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วแน่น ในแววตาฉายประกายความรังเกียจเดียดฉันท์ต่อโอเวนอย่างยิ่ง
ศัตรูบุกเข้ามาถึงห้องรับรองแล้ว ต่อให้ใช้หัวแม่เท้าคิดก็ย่อมรู้ดีว่าทหารยามคงถูกสังหารจนเหี้ยนเตียนไปหมดแล้ว ยังจะมาแผดเสียงร้องโวยวายเหมือนคนโง่อีก ช่างน่าขายหน้าสิ้นดี
เมื่อก่อนไฉนจึงมองไม่ออกว่าเจ้าคนผู้นี้เป็นคนโง่เง่าถึงขนาดนี้กันนะ?
ในเวลานี้โอเวนเองก็เริ่มเข้าใจกระจ่างแจ้ง ใบหน้าจึงพลันซีดเผือดลง เม็ดเหงื่อเย็นผุดซึมเต็มหน้าผาก