กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 46: เจ้าคุกเข่าเห่าเป็นสุนัขได้แล้ว
ปราสาทชั้นในจันทราเงิน ห้องประชุม
ไวเคานต์จันทราเงินนั่งอยู่เพียงลำพังภายในห้องโถงกว้าง เขายกมือนวดขมับพลางทอดถอนใจด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
นับตั้งแต่เกิดเหตุการณ์วิญญาณร้ายเป็นต้นมา เขาก็ไม่เคยได้นอนหลับเต็มอิ่มเลยแม้แต่วันเดียว
พวกชาวบ้านระดับล่างผู้โง่เขลาเบาปัญญาต่างคิดเพียงว่าคฤหาสน์ของคูเบโรเกิดเรื่องผีหลอก และนำเรื่องนี้ไปเป็นหัวข้อพูดคุยซุบซิบหลังมื้ออาหาร ทว่ามีเพียงตัวเขาเท่านั้นที่รู้ซึ้งดีว่า สถานการณ์ที่แท้จริงเลวร้ายและวิกฤตเพียงใด
นั่นคือวิญญาณร้ายเชียวนะ!
สิ่งมีชีวิตอมนุษย์อันชั่วร้ายในตำนานปรัมปรา!
หากจัดการไม่รอบคอบเพียงนิดเดียว เมืองระฆังหินทั้งเมืองอาจจะกลายสภาพเป็นแดนวิญญาณไปเลยก็เป็นได้!