เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 45: มันโดราโลหิต
ราตรีกาลผ่านพ้น แสงอรุณรุ่งมาเยือน
ยามฟากฟ้าเพิ่งเริ่มสว่างรำไร ซูหนานก็พาเอมี่ก้าวออกจากโรงเตี๊ยม
ที่พำนักของอาจารย์ของเอมี่ หรือก็คือพ่อมดลึกลับท่านนั้น ตั้งอยู่ในหุบเขาหินแหลมทางทิศตะวันออกของเมืองระฆังหิน
เมื่อเดินทางออกจากตัวเมืองไปได้สิบกว่ากิโลเมตรก็จะพบกับป่าสนผืนใหญ่ เลียบเลาะไปตามแนวแมกไม้อันหนาทึบมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออก ข้ามสันเขาไปสองลูก ก็จะเข้าสู่ขอบเขตของหุบเขาหินแหลม
เมื่อย่างก้าวเข้าสู่หุบเขา ยิ่งเดินลึกเข้าไปเท่าใด สภาพแวดล้อมก็ยิ่งทวีความรกร้างว่างเปล่า ภูมิประเทศเริ่มขรุขระสูงชันขึ้นเรื่อยๆ
บนพื้นผิวแทบมองไม่เห็นพืชพันธุ์เขียวชอุ่ม มีเพียงก้อนหินแหลมคมระเกะระกะ หญ้าแห้งและพุ่มหนามงอกแซมออกมาจากรอยแยกของหน้าผาหิน ยามสายลมหนาวพัดผ่านตามซอกเขา มักจะแว่วเสียงเสียดสีดังกึกกักชวนวังเวง