บทที่ 47

บทที่ 47

สำหรับคำชวนฆ่าคนของเซี่ยไป๋ ไป๋หลานตอบรับโดยแทบไม่มีความลังเลเลยแม้แต่น้อย

หญิงสาวผู้ตื่นรู้คนนี้ออกเดินทางทันที แม้ว่าเธอจะออกตัวช้ากว่าเล็กน้อย แต่ภายในฐานผู้รอดชีวิตที่แออัดยัดเยียด รถของเซี่ยไป๋กลับขับได้ช้ากว่า ทั้งสองคนจึงมาถึงหน้าตึกห้าไล่เลี่ยกันแทบจะไม่ทิ้งห่างกันเลย

ไป๋หลานเตรียมตัวพร้อมสรรพเช่นกัน เธอพกอาวุธปืนและสวมเกราะกันกระสุนที่เซี่ยไป๋ไปฉกฉวยมาจากฝั่งของหยางเฉิงจื้อ ท่าทางดูองอาจไม่น้อย แต่เซี่ยไป๋รู้ดีว่าทักษะการยิงปืนของไป๋หลานไม่ได้เหนือกว่าพวกโฮ่วจ้วงสักเท่าไรนัก เดี๋ยวพอลงมือจริง ๆ สิ่งที่ไป๋หลานต้องพึ่งพาก็คือพละกำลังในฐานะผู้ตื่นรู้อยู่ดี