บทที่ 39

บทที่ 39

"นี่มันทำตัวลับๆ ล่อๆ เหมือนพวกใต้ดินนัดเจอสิบทิศเลย?"

เสียงบ่นนี้มาจากไป๋หลานที่เดินตามหลังเซี่ยไป๋มาติดๆ เธอมองพ่อค้าหาบเร่คนข้างหน้าที่เกือบจะพาพวกเขาเดินทะลุผ่านครึ่งหนึ่งของเรือนจำปิงเฉิงแล้วด้วยความเคลือบแคลงสงสัย

เซี่ยไป๋ไม่ได้เอ่ยอะไร เพียงแต่เดินตามหลังอีกฝ่ายไปเงียบๆ

พวกเขาเดินกันมาได้ราวๆ ห้านาทีแล้ว แต่เซี่ยไป๋กลับรู้อย่างชัดเจนว่านี่แปลว่าพ่อค้าคนนี้ไม่ได้คิดจะตอดเล็กตอดน้อยอะไร หากอีกฝ่ายคิดจะปล้นพวกเขา ตอนที่อยู่ในเรือนจำตึกเก้าก็มีโอกาสตั้งถมไป ไม่มีความจำเป็นต้องเดินมาไกลขนาดนี้ ดังนั้นเมื่อเดินมาไกลถึงขนาดนี้แล้ว ก็อาจจะเป็นการค้าขายจริงๆ

จากนั้น พวกเขาเดินต่ออีกประมาณสองนาที พ่อค้าหาบเร่คนนั้นก็พาพวกเขาเดินเข้ามาในป่าละเมาะหย่อมเล็กหลังเรือนจำ ก่อนจะหยุดลง