บทที่ 38

บทที่ 38

ในชาติก่อน เซี่ยไป๋มาถึงฐานผู้รอดชีวิตเรือนจำปิงเฉิงก็ปาเข้าไปเกือบครึ่งเดือนหลังวันสิ้นโลกแล้ว ตอนนั้นในตึกต่างก็มีคนเข้าพักจนเต็มหมดแล้ว ข้างนอกยิ่งเต็มไปด้วยเต็นท์ ตอนนี้ได้ห้องละสองคน สำหรับเซี่ยไป๋แล้วถือว่าเป็น "ระดับอภิสิทธิ์" อย่างแท้จริง

โฮ่วจ้วงกล่าวขึ้นว่า "ทำไมฉันถึงรู้สึกเหมือนกลับมาอยู่หอพักตอนเรียนมหาวิทยาลัยยังไงก็ไม่รู้"

เฉินเทียนเฉิงเดินตามหลังโฮ่วจ้วงมา พร้อมกับถือข้าวของรุงรังเหลือบมองเหล่าผู้หญิงในห้องอื่น ๆ แล้วเอ่ยว่า "ตอนอยู่มหาวิทยาลัยไม่มีเรื่องดี ๆ แบบชายหญิงอยู่ปะปนกันแบบนี้หรอกนะ"

หยางซินได้ยินดังนั้นจึงหันไปถลึงตาใส่เจ้าสองตัวนี้แวบหนึ่งแล้วเอ่ยว่า "พูดจาอะไรน่ะ"

เฉินเทียนเฉิงก็ไม่กล้าปริปากพูดอะไรอีก ทำได้เพียงส่งยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมาเท่านั้น