บทที่ 37

บทที่ 37

พ่อค้าเร่ที่ทำตัวลับๆ ล่อๆ คนนั้นชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มบนใบหน้าจางหายไป เขาเหลือบมองเซี่ยไป๋แวบหนึ่งแล้วเอ่ยขึ้น "แกรู้หรือเปล่าว่าสิ่งที่ตัวเองพูดถึงคืออะไร"

เซี่ยไป๋คาบโยเกิร์ตพร้อมกับอมยิ้มเล็กน้อยแล้วส่ายหน้า

คิ้วของพ่อค้าเร่คนนั้นขมวดมุ่นขึ้น ในช่วงเวลาหนึ่งเขารู้สึกด้วยซ้ำว่าเซี่ยไป๋กำลังปั่นหัวเขาเล่น

ทว่าในเสี้ยววินาทีต่อมา เซี่ยไป๋ก็โยนถุงผ้าใบเล็กของที่ทำการไปรษณีย์สีเขียวใบหนึ่งข้ามไปให้เขาโดยตรง

พ่อค้าเร่คนนั้นตกใจไม่น้อย รับถุงใบนั้นมาแล้วพบว่ามันหนักอึ้ง เขาเปิดมุมถุงผ้าใบนั้นออกแล้วชำเลืองมองแวบหนึ่ง สีหน้าก็เปลี่ยนไปในทันที

ข้างในคือทองคำแท่งเปล่งประกายสีทองอร่าม สะท้อนแสงจนใบหน้าทั้งใบของเขาสว่างวาบขึ้นมา

แถมน้ำหนักนี้... อย่างน้อยก็มีหนึ่งชั่ง

เขาเงยหน้าขึ้นมองเซี่ยไป๋ที่อยู่เบื้องหน้าด้วยความตกตะลึงระคนประหลาดใจ