บทที่ 36

บทที่ 36

เฉินเทียนเฉิงลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยว่า "มาๆๆ พี่เซี่ย ผมตักให้ชามหนึ่ง"

เขายอดตักบะหมี่ให้เซี่ยไป๋พลางเหลือบมองผู้ชายอีกคนที่สีหน้าเริ่มแข็งกระทืบขึ้นมาเล็กน้อยพร้อมกับยิ้มกล่าวว่า "อย่าเกรงใจสิครับ พวกคุณอย่าเอาแต่ยืนมองพวกเรากินอยู่เลย พวกลุกก็ไปค้นหาเสบียงมาไม่ใช่หรือ ไปสิครับ พวกคุณก็รีบกินข้าวกันเถอะ"

สีหน้าของผู้ชายคนนั้นยิ่งดูย่ำแย่ลงไปอีก

แต่เมื่อเขาเห็นปืนที่เซี่ยไป๋ถืออยู่ในมือ ท้ายที่สุดก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก สลับสายตากับพวกพ้องของตนเอง จากนั้นก็เดินคอตกจากไป สตาร์ทรถของตัวเองแล้วหายลับไปจากบริเวณนี้อย่างรวดเร็ว

เฉินเทียนเฉิงตั้งอกตั้งใจตักบะหมี่ให้เซี่ยไป๋อย่างเต็มที่ พร้อมกับส่งยิ้มเอาอกเอาใจให้เซี่ยไป๋อย่างสุดซึ้ง "คือว่าพี่เซี่ย ครั้งหน้าขับยานอวกาศลำนั้นของเรา ให้ผมขับอีกสักรอบได้ไหมครับเนี่ย"