เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 43 แผนการในใจของแต่ละคน
“อี้จงไห่ไม่ใช่คนดีอะไรหรอก ที่เขายุให้แกไปขอยืมห้องบ้านส่าจู้ เห็นได้ชัดว่าตั้งใจจะหาเรื่องจัดการส่าจู้ นี่ไม่ใช่ปัญหาว่าแกอยากจะเช่าห้องบ้านเขาหรือไม่...แต่ในเมื่อเขาตัดสินใจจะลงมือทำแบบนั้นแล้ว บ้านเราก็จำเป็นต้องทำเป็นอยากได้ห้องของบ้านนั้นตามน้ำไป!”
เจี่ยตงซวี่ฟังจนมึนหัวตาลายไปหมด
“ไม่ใช่สิ บ้านส่าจู้เหลือแค่เขากับหยู่สุ่ยสองพี่น้องแล้ว เขาจะไปหาเรื่องส่าจู้ทำไม?”
“แม่จะไปรู้ได้ยังไง? แต่คงไม่พ้นลูกไม้ตบหัวแล้วลูบหลังนั่นแหละ! ไม่อย่างนั้นแกคิดว่าทำไมถึงทุกวันนี้ยังเป็นคนงานฝึกหัดอยู่?”
เดิมทีเจี่ยตงซวี่ก็มึนงงอยู่แล้ว พอได้ยินประโยคนี้เข้าก็ยิ่งงงหนักเข้าไปอีก
“แล้วเรื่องนี้มันเกี่ยวอะไรกับการที่ผมยังเป็นคนงานฝึกหัดด้วยล่ะ?”
“ก็บอกแล้วไง ตบหัวแล้วลูบหลัง!”
“แล้วเรื่องขอยืมห้องนั่นล่ะ?”
“แกก็เออออตามเขาไป บอกไปว่าแกก็อยากยืมห้อง แต่หน้าบาง ไม่กล้าเอ่ยปากขอ ให้อี้จงไห่ออกหน้าไปจัดการให้เอง”