เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 44 ผูกใจเจ็บ
เจี่ยตงซวี่ไม่รู้เลยว่าข้างนอกเกิดอะไรขึ้น เขาเปิดประตูเดินออกมาโดยไม่ระแวงอะไร
เพิ่งยืนตรงหน้าส่าจู้ ก็เห็นสีหน้าของอีกฝ่ายบิดเบี้ยวไปด้วยความโกรธ
“เป็นอะไรไป...”
ยังพูดไม่ทันจบ ส่าจู้ก็ซัดหมัดปืนใหญ่เข้าใส่ใบหน้าเจี่ยตงซวี่
ส่าจู้คิดไว้แล้ว หากมัวยืนถกเถียงกับเจี่ยตงซวี่ เรื่องนี้ก็คงจบลงโดยไม่ได้อะไร
เหอต้าชิงก็แค่หนีไป ไม่ได้ตายเสียหน่อย นึกอยากจะฮุบห้องของคนอื่นก็ฮุบกันได้ง่าย ๆ อย่างนั้นหรือ?
ส่วนคำพูดที่ว่าจะขอเช่าน่ะ อย่าว่าแต่ส่าจู้ไม่เชื่อเลย ต่อให้พูดให้เด็กสามขวบฟังยังไม่เชื่อ
ตอนนี้ไม่ต้องพูดถึงที่อื่น เอาแค่ในลานบ้านแห่งนี้ก็ยังมีห้องว่างเหลืออยู่อีกตั้งหลายห้อง!
ถ้าเต็มใจจะเสียเงินเช่าจริง แกก็ไปติดต่อขอเช่าจากสำนักงานเขตชุมชนโดยตรงสิ ใครไปขวางแกไว้ล่ะ?