เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 42 หัวหน้าสายตรงหลี่หวยเต๋อ
“สหายผิงอัน ต้องลำบากอยู่ทำอาหารให้พวกเราหลังเลิกงานอีกแล้ว”
สวีผิงอันเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นหลี่หวยเต๋อในวัยหนุ่ม!
“เจ้าหน้าที่หลี่เกรงใจเกินไปแล้ว พวกคุณรับใช้ประชาชน ส่วนผมทำอาหารให้พวกคุณ ก็ถือว่าได้ช่วยรับใช้ประชาชนทางอ้อมเหมือนกัน!”
“คำพูดนี้แสดงถึงจิตสำนึกที่ดีมาก แต่จะเรียกว่าทางอ้อมได้ยังไงกัน? นี่แหละคือการรับใช้ประชาชนโดยตรงเลย!”
“ถึงพวกเราจะรับใช้ประชาชน แต่พวกเราเองก็เป็นส่วนหนึ่งของประชาชนเหมือนกัน!”
หยอกล้อกันสองสามประโยค หลี่หวยเต๋อก็ยื่นบุหรี่ให้สวีผิงอันมวนหนึ่ง
สวีผิงอันรีบเอ่ยรับคำเห็นพ้อง พลางขีดไม้ขีดไฟก้านหนึ่งแล้วจุดบุหรี่ให้อีกฝ่ายก่อน...
คำพูดสวยหรูน่ะพูดเก่งนัก...ติดอยู่ตรงที่ในอนาคตคำพูดกับการกระทำกลับไม่ตรงกัน!
แต่ก็นับว่าเป็นเรื่องปกติ สิ่งที่เปลี่ยนแปลงง่ายที่สุดก็คือใจคนไม่ใช่หรือไร?