กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“อย่างไรก็ตาม สุดท้ายผมก็เป็นแค่คนธรรมดาสามัญ”
เรื่องนี้ต้องเริ่มจาก...นานมาก ๆ มาแล้ว
ในฐานะธรรมาจารย์อิสระที่อาศัยคัมภีร์โบราณในบ้าน โดยบังเอิญเรียนรู้ “วิชาเวท” ได้สองสามกระบวน ผมเชื่อมั่นว่าโลกที่ผมอยู่นี้จริง ๆ แล้วเป็นโลกแฟนตาซี
พ่วงไปด้วยถึงสถาบันเวทมนตร์ หน่วยงานพิเศษ และสมาคมภาคประชาชนที่เคยเห็นด้านในนิยายเก่า ๆ พวกนั้นทั้งหมดอาจมีอยู่จริง...
ข้อเท็จจริงพิสูจน์ว่า ผมถูกบ้างผิดบ้าง
โลกแฟนตาซีมีอยู่ในความเป็นจริง เสียดายที่มันไม่ใช่โลกที่ผมอยู่ หรือพูดให้ชัดคือ ไม่ใช่โลกที่ผมอยู่ตอนนี้
เมื่อเทียบกับแฟนตาซี การใช้คำว่าน่าสะพรึงกลัวมาอธิบายบรรยากาศของที่ที่ผมอยู่กลับเหมาะกว่า ในจินตนาการของผม เวทมนตร์ควรเป็นลูกไฟ แสงสายฟ้า ลมและหิมะ การรักษา หมู่ดาว