ตอนที่ 282 ฉาก ช่วงสุขสันต์ (8)

ใต้แสงจันทร์อันอาบล้น มนุษย์หมาป่าที่เหลือเพียงหนึ่งลมหายใจที่ร่อแร่ถูกนายพรานเหยียบย่ำอยู่ใต้ฝ่าเท้า มันส่งเสียงโหยหวนอย่างอ่อนแอและไร้เรี่ยวแรงต่อหน้าปืนล่าสัตว์ที่จ่ออยู่บนศีรษะ

รอบตัวมันมีกระดูกกะโหลกศีรษะนับไม่ถ้วนกระจัดกระจายอยู่บนพื้น รวมถึง “เส้นขน” สีดำจำนวนมากที่กำลังดิ้นรนหนี ใต้เศษซากเหล่านั้น พรมเชื้อราสีแดงคล้ำกำลังขยับยุกยิกอย่างเงียบเชียบ คล้ายกาบหอยแครงที่ค่อย ๆ กลืนกินจนหมดสิ้นซึ่งกากตกค้างเหล่านั้นทีละหนึ่งชุ่น

ตอนนี้มีเพียงแก่นสำคัญเล็ก ๆ ตรงจุดศูนย์กลางที่ถูกนายพรานกดดันไว้แน่นเท่านั้นที่ยังคงไว้ซึ่งเค้าโครงทางกายภาพได้พอถูไถ แต่ก็ประคองต่อไปได้อีกไม่นานแล้ว