กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ลั่วเฉินจ้องมอง “นายพราน” อย่างสนอกสนใจอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่มีเจตนาจะเอ่ยปาก จึงพูดอย่างเสียดายว่า “เอาอย่างนี้แล้วกัน เราร่วมมือกันได้นะครับ”
“—ผมจะไม่ฆ่าทิ้งคุณ ส่วนคุณก็ให้ผมดูนิมิตลวงตาทางฝั่งหนูน้อยหมวกแดงกับสโนว์องค์หญิง เป็นไงครับ?”
“นายพราน” หรือจะเรียกว่า “มนุษย์หมาป่า” จ้องมองเขาอย่างเย็นเยียบชวนขนลุก “แกเริ่มพบตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“ตอนเห็นโครงกระดูกสองกองนี้ครับ” ลั่วเฉินเดินเลียบพื้นที่โล่งกว้างไปครึ่งวง ท่าทางสบาย ๆ ราวกับเดินเล่นในสวน ราวกับศัตรูตัวฉกาจของปริศนาครั้งนี้ไม่ได้อยู่ตรงหน้าเขาเลย