กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ความโดดเดี่ยวเป็นสิ่งบั่นทอนจิตใจ ในช่วงแรกที่ได้สัมผัส มันทำให้รู้สึกถึงความสงบ ความคิดกระฉับกระเฉงยิ่งขึ้น ราวกับสมองกำลังมุ่งสู่สัจธรรม
แต่เมื่อเวลาผ่านไปนานเข้า ความยินดีนั้นกลับดิ่งลงสู่ความหิวกระหายราวกับร่วงจากหน้าผาขาด เป็นความหิวกระหายที่มีต้นกำเนิดจากธรรมชาติเดิมของสัตว์สังคม ไม่ได้รับความรู้สึกเป็นที่ยอมรับ ไม่ได้ยินเสียงของใครอีกคน ความสามารถทางภาษาค่อย ๆ เสื่อมถอย... จนกระทั่งตัวเองด้านชา
เจ้านายของกระท่อมกลางป่าหลังนี้ไม่เข้าข่ายทั้งคนแรกและฝ่ายหลัง เพราะหญิงชราคนนี้ไม่เคยสัมผัสความโดดเดี่ยวอันยาวนานเช่นนั้นอย่างแท้จริง อย่างน้อยเธอก็มีหลานสาวที่แวะมาเยี่ยมอยู่เสมอ