กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ย้อนเวลากลับไปเมื่อกว่าสิบนาทีก่อน……
“เอี๊ยดอ๊าด——”
ประตูห้องเปิดออก สายตาทอดเข้าไปในห้องนอนมืดสลัว เงาร่างหนึ่งกำลังนอนราบอย่างเงียบสงบบนเตียงไม้แคบเล็ก หน้าอกขยับขึ้นลงเล็กน้อยตามลมหายใจยาวนานและสม่ำเสมอ แสดงให้ประจักษ์ว่าเธอหลับใหลมานานแล้ว
แต่คนคนนี้ไม่ใช่ยาย
หนูน้อยหมวกแดงเขย่งปลายเท้า พยายามจำแนกได้ท่ามกลางแสงมืดสลัว เส้นผมยาวดำขลับดุจแพรไหมแห่งราตรีสงัดแผ่กระจายบนหมอนหยาบกร้าน รูปร่างเรียวเล็กและสูงโปร่ง แตกต่างจากรูปร่างท่าทางหลังค่อมของยายโดยสิ้นเชิง
ยิ่งผิวหนัง ก็ยิ่งเป็นหลักฐานสนับสนุนที่หนักแน่นอีกข้อ