กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“หนังสือที่นี่หายไปเป็นแถบจริง ๆ ด้วย”
ลั่วเฉินละสายตาจากฝุ่นผงตรงช่องว่างเปล่าบนชั้นหนังสือ แล้วพลิกไปมาซึ่งหนังสือในมือตามอำเภอใจ ครู่ใหญ่ เขาถอนหายใจ ก่อนนำหนังสือเล่มสุดท้ายยัดกลับเข้าที่เดิมบนชั้น “ไม่มีตำราตำนานเลยสักเล่ม”
เมื่อคิดเช่นนั้น เขาก็หันไปมองอีเวียน แต่เท่าที่สายตามองเห็นคือเธอกำลังจ้องมองศพพลางใช้มือกะระยะไม่หยุด หลังคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาตัดสินใจไม่รบกวนเธอ แล้วหันไปจดจ่อสมาธิกับส่วนอื่นของห้องแทน
เมื่อลองคิดให้ถี่ถ้วน สิ่งเดียวที่เขายืนยันได้เกี่ยวกับสถานที่แห่งนี้ก็คือ ด้านในห้องไม่มีประตูลับซ่อนอยู่