กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“อีเวียน คุณเป็นหมอใช่ไหม?”
“อืม นิติเวช”
“งั้นก็ยอดไปเลย ผมนึกว่าคุณเป็นจิตแพทย์เสียอีก”
“คนเราก็ต้องมีทักษะเฉพาะทางไว้บ้าง จะได้ไม่มีทางถอยตอนตกงาน... ทำไมคุณถึงดูดีใจขนาดนั้น?”
“เพราะด้านในหอเก็บหนังสือพบของดีน่ะสิ พอดีชนเข้าอาณาเขตเชี่ยวชาญของคุณเป๊ะเลย”
เสียงฝีเท้าสองสายดังขึ้นหน้าหลังสลับกันบนพื้นหอเก็บหนังสือที่ถูกรื้อถอนไปกว่าครึ่ง หากมองตามทิศทางที่พวกเขามุ่งไป ตรงปลายถนนมีเสาต้นหนึ่งพังถล่มลงมาอย่างสิ้นเชิง
ภายใต้การทำลายล้างของแรงกดดัน บัดนี้มันเหลือเพียงท่อนล่างที่ยังหยั่งรากอยู่กับพื้น ส่วนเหนือเอวขึ้นไปที่เป็นพื้นที่หักทับอยู่ข้างๆ ทำให้นึกเชื่อมโยงไปถึงตอไม้ที่ถูกตัดโค่นโดยไร้จิตสำนึก
แต่มันไม่ใช่ต้นไม้ มันไม่เคยมีชีวิต จึงไม่มีทางจบชีวิตลงก่อนวัยอันควรตามธรรมชาติ