ตอนที่ 255 ช่วงคั่นฉากแสนสุข ภาคสาม

"มีหมาป่าอยู่จริง ๆ ด้วยแฮะ แถมยังเป็นมนุษย์หมาป่าอีกต่างหาก"

ลั่วเฉินถือโอกาสรักษาบาดแผลของเด็กข้างเท้าจนหาย ความคิดในสมองเตลิดหลุดจากบังเหียน โผบินออกไปไกลพ้นขอบฟ้านานแล้ว "นั่นก็แปลว่า ครั้งนี้ไม่ได้กระตุ้นเรื่อง 'เด็กเลี้ยงแกะ' สินะ... แต่ถ้าว่ากันตามหลักแล้ว เรื่องนั้นมันคือนิทานคติสอนใจไม่ใช่เหรอ นับเป็นนิทานได้ด้วยเหรอเนี่ย"

"น่าเสียดายที่มาคิดเรื่องพวกนี้ที่นี่ก็ไร้ประโยชน์ คงได้แต่ดูว่าผู้พิทักษ์ความลับจะตัดสินยังไง"

เขาเหลือบมองมนุษย์หมาป่าที่กำลังเข้าใกล้ จู่ ๆ ก็ตื่นเต้นฮึกเหิมขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล "แต่ถ้าผมกลืนกินมันเข้าไปทั้งตัว แล้วรักษาเด็กคนนี้จนหาย ชาวบ้านที่รีบมาถึงมองไม่เห็นหมาป่า ก็จะคิดว่าเขากำลังโกหกน่ะสิ!"