ตอนที่ 254 ช่วงคั่นฉากแสนสุข ภาคสอง

เสียงหอนของหมาป่า

นั่นคือเสียงหอนของหมาป่า

มันอยู่ข้างหลัง ติดตามมาในระยะไม่ใกล้ไม่ไกล

ทุกย่างก้าวที่ย่ำลงไปล้วนกระตุ้นให้ฟุ้งเศษหิน ม้วนพากลิ่นดินหลังฝนซัดเข้ามาข้างหน้า กระตุ้นเซลล์การดมกลิ่นให้ตระหนักว่าผู้ถูกไล่ล่ากำลังตกอยู่ในสถานการณ์เช่นไร

ความชื้นแฉะของเหงื่อกับความเหน็บหนาวบนสันหลังหลอมรวมจนแยกไม่ออก บรรยากาศแห่งความหวาดกลัวที่เล็ดลอดจากปากและจมูกไม่ต่างอะไรกับกลิ่นใบไม้เน่าเปื่อย เพราะอย่างไรเสียพวกมันต่างก็แสดงให้ประจักษ์ถึงความตาย

ความเจ็บปวดพันเกี่ยวความคิดราวกับหนาม รัดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ ในทุกช่วงลมหายใจ และที่ทำให้สิ้นหวังคือ มันไม่ได้ละเว้นร่างกายเลยแม้แต่น้อย