ตอนที่ 253 ช่วงคั่นฉากแสนสุข ภาคหนึ่ง

เมื่อขบวนรถไปถึงขอบเขตชุมชนมนุษย์ ดวงจันทร์เต็มดวงก็ลอยสูงอยู่กลางห้วงนภาแล้ว สาดแสงซีดขาวเย็นเยียบลงมา

การเลือกเวลานี้ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับความบังเอิญ แต่เป็นเพราะความจนใจต่างหาก—

ลั่วเฉินหลงทาง

ฟังดูอาจพิสดารไปบ้าง แต่หลังจากลั่วเฉินถูก “ปลา” กลืนกิน และจิตสำนึกจมดิ่งสู่สุญตาโดยสมบูรณ์... ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร เขาก็ลืมตาขึ้นอีกครั้งราวปาฏิหาริย์ กลับมามีการรับรู้ถึงตัวตนของตนเองอีกหน

แต่เมื่อกวาดตามองรอบด้าน เขาก็ต้องตกใจที่พบว่าตนอยู่ตามลำพัง นอนราบอยู่บนชายฝั่งที่ต่อสู้กับมนุษย์ปลาและโซเฟียเป็นครั้งสุดท้าย น้ำทะเลเย็นชาแพร่กระจายขึ้นมาตามแนวชายฝั่งครั้งแล้วครั้งเล่า ความชื้นแฉะนี้เองที่ปลุกให้ตื่นจากอาการหมดสติ