กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“ตอนนั้น พวกเรายืนอยู่ตรงหัวเรือของเรือเหาะ…”
เสียงของบิลแว่วมาจากเบื้องหน้า
“ฝนไม่ได้ตกหนักนัก เป็นฝนปรอยละเอียดถี่ยิบ ทำหน้าที่เหมือนกาวเชื่อมชั้นเมฆเข้าด้วยกัน แล้วร่วงลงตามแรงกระหน่ำของลม โปรยลงมาจากชั้นเมฆสีเทาตะกั่วที่ต่ำจนเหมือนจะกดเสากระโดงให้พัง ไม่มีวันสิ้นสุด”
ราวกับถูกถ้อยคำสะกิดเร้า เสียงเปาะแปะใสก็ดังขึ้นนอกกระโจมทหาร สายฝนที่ปกคลุมผืนป่ากำลังประกาศการมีตัวตนของมัน
และใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ…
ใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ…
ใกล้ขึ้น…
ใกล้แล้ว
ความชื้นแฉะซึมชุ่มแขนเสื้อ นำพาความหนาวเย็นมา
มันมาแล้ว แนบอยู่บนผิวหนัง