ตอนที่ 240 ความน่าชัง

“แย่แล้ว แย่แล้ว แย่แล้ว แย่แล้ว!”

ภายในหมู่บ้านชาวประมงริมชายฝั่ง บิลเซถลาถอยหลบ สมองและการมองเห็นยังไม่ทันปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน ส้นเท้าก็สะดุดโขดหินหยาบกร้านเสียก่อน ส่งร่างกายให้ล้มคว่ำไปตามทิศทางที่แรงโน้มถ่วงกำหนด

ห่างจากเบื้องหน้าเขาไม่ถึงสิบก้าว เค้าโครงหนึ่งกำลังเผยรูปร่างออกจากหมอกหนาอย่างช้า ๆ พร้อมเสียงหยดน้ำที่แยกไม่ออกจากเสียงน้ำฝน