กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“นึกไม่ถึงเลยว่าที่นี่จะมีกองทัพอยู่ด้วย คงระดมพลมาจากแถว ๆ ท่าเรือสินะ?”
ลั่วเฉินยกมือขวาที่กำแน่นด้วยลูกตาขึ้นเบา ๆ ปรับสายตาให้สูงขึ้น มองดูหน่วยสอดแนมที่วิ่งหนีเตลิดไปราวกับเห็นผี พลางท่องในใจ
ส่วนเรื่องที่ว่าทำไมเขาต้องกำลูกตาเอาไว้นั้น... พูดไปแล้วอาจจะฟังดูพิสดารอยู่บ้าง เพราะเลือดเนื้อที่แยกออกมาชั่วคราวไม่สามารถหล่อเลี้ยงร่างกายที่พอถูไถควบคุมอยู่นี้ได้ ทำให้ลั่วเฉินดูแลได้เฉพาะกระบวนการทางสรีรวิทยาที่สำคัญบางอย่างเท่านั้น
อย่างการหลั่งน้ำตาซึ่งเป็นส่วนที่ไม่สลักสำคัญอะไร เขาก็ไม่ได้จงใจปรับแต่งมัน