ตอนที่ 227 เลือด และสิ่งที่ก่อกำเนิดจากมัน……

เลือดเนื้อที่แขวนอยู่บนเสี้ยนไม้ขยับยุกยิกเล็กน้อย แต่แทนที่จะชวนให้นึกถึงแมลง กลับทำให้นึกเชื่อมโยงไปถึงชีพจรของหัวใจมากกว่า เสียงหยดน้ำดังขึ้นสองสามครั้ง น้ำฝนขุ่นมัวตกกระทบมัน ก่อนสีแดงจางที่เปี่ยมด้วยพลังชีวิตจะแผ่ซ่านย้อมมันในทันที

หยดน้ำไม่ได้หยุดเคลื่อนลงเบื้องล่าง ภายใต้แรงลากดึงของแรงเฉื่อยและแรงโน้มถ่วง มันไหลไปตามผิวเนื้อหนังอย่างไม่เต็มใจ ขีดรอยเส้นทางพร่ามัวสายหนึ่งกลางอากาศ...

ไม่ใช่เพียงรอยเส้นทางเท่านั้น

บนเส้นทางที่หยดน้ำพาดผ่าน สีแดงเลือดหมูเส้นหนึ่งซึ่งเรียวเล็กดุจเส้นผมอยู่ ๆ ก็ค้างอยู่กลางอากาศ มันแข็งค้างอยู่ตรงนั้น แต่สีซีดจางลงอย่างช้า ๆ ราวกับเป็นเพียงกลลวงจากแสงเงา