ตอนที่ 222 อินส์ไมส์

“รู้สึกเหมือนมีใครแอบมองผมอยู่ตลอดเลย”

ลั่วเฉินพึมพำกับตัวเองพลางมองขึ้นไปบนท้องฟ้า

ตรงขอบเขตการมองเห็น แสงอาทิตย์ลอดผ่านร่องแยกของชั้นเมฆหนาทึบอย่างยากลำบาก ทอดลำแสงเพียงไม่กี่สายลงด้านบนหมู่บ้านชาวประมง พอส่องสว่างให้เพิงเตี้ย ๆ ครึ่งหนึ่ง แต่กลับจงใจหลบเลี่ยงร่างในเสื้อคลุมสีเทาที่เดินเดียวดายอยู่บนถนนโรยกรวด

อาจเป็นเอกลักษณ์ของโลกนิทานก็ได้ ธรรมชาติไม่ยอมให้ตัวละครอย่างพ่อมดมีโอกาสยืนอยู่ใต้แสงสว่างแม้แต่น้อย พอลองคิดให้ดี บางทีเจตนาร้ายเช่นนี้ร่วมกับคาถาที่กัดกร่อนค่าสติ อาจเป็นสิ่งที่บดขยี้สติของเหล่าพ่อมดจนพังทลาย ทำให้พวกเขาดูประสาทหลอนกันไปหมด

“เฮ้อ โลกนิทานนี่ช่างเปี่ยมไปด้วยเจตนาร้ายต่อผมจริง ๆ”