ตอนที่ 221 เวลาเดินเล่น

ลั่วเฉินไม่เคยเป็นคนชอบขูดรีดตัวเองเลยสักนิด ถ้าให้พูดให้ถูก ในระดับหนึ่งเขาก็เป็นนักสุขนิยมคนหนึ่ง

คนโดยรอบมักเห็นว่าเขาทุ่มเรี่ยวแรงคร่ำเคร่งกับหนังสือหลากหลายที่อ่านยากเข้าใจยาก จึงตัดสินเอาเองว่าเขาเป็นคนขยันขันแข็ง ทั้งหมดเป็นเพียงความคลาดเคลื่อนที่เกิดจากภาพจำเหมารวม

อันที่จริงสำหรับเขาแล้ว ไม่ว่าจะอ่านหนังสือหรือสำรวจความลับ ล้วนนับเป็นกิจกรรมบันเทิงทั้งสิ้น และเมื่อสืบย้อนถึงต้นธาร ก็ชี้กลับไปที่ธรรมชาติเดิมของความอยากรู้อยากเห็น

ตั้งแต่เด็ก ความอยากรู้อยากเห็นก็กระชากลั่วเฉินให้เดินไปข้างหน้าอยู่ตลอด จนก้าวเข้าสู่เส้นทางที่หนีเรียนบ่อยครั้ง ทำให้คนโดยรอบก่อกำแพงแว่นตาอคติขึ้นมากั้นเขาไว้