ตอนที่ 214 นี่ฉันถูกพามาที่ไหน

น้ำทะเลพร่ามัว โอบล้อมร่างกายไว้เบาหวิวราวกับผืนแพร สายตาทอดมองขึ้นด้านบน ผ่านม่านหมอกกึ่งโปร่งใสที่สั่นโคลง จนเห็นท้องฟ้าสีน้ำเงินเข้มที่ถูกเกลียวคลื่นซัดแหลกแล้วกลับมาประสานติดกันใหม่

แสงอาทิตย์สาดเฉียงลงมา บิดพลิ้วอย่างเชื่องช้าในมวลน้ำ ส่องสว่างฟองอากาศสีเงินวาววับที่ลอยขึ้นด้านบนอย่างช้า ๆ

ใต้ฝ่าเท้ามีสิ่งลื่นเหนียวพาดผ่านเป็นครั้งคราว แยกไม่ออกว่าเป็นสาหร่ายทะเลหรือหางปลา ในหูอื้ออึงไปด้วยเสียงเคลื่อนไหวอันอับทึบ ตามตรรกะแล้วควรจะเป็นคลื่นซัด ทว่าปฏิกิริยาแรกกลับคิดว่าเป็นเสียงหัวใจเต้นตุบ ๆ

กดจินตนาการเอาไว้ ปล่อยให้สมองที่ใช้งานเกินขีดจำกัดโล่งกว้าง มีการตอบสนองเฉพาะความรู้สึกที่สัมผัสได้โดยตรงเท่านั้น