กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“แล้วพวกพี่สองคนก็คบกันเพราะชอบอะไรเหมือนกันเหรอ?”
“เปล่า” ลั่วเฉินส่ายหน้า ยกมือปิดหูเล็กน้อย เพราะเสียงดนตรีประกอบดังเกินไป สายตาของเขาเลื่อนไปยังด้านหน้าหอประชุม ตรงนั้นพอมองเห็นเจ้าบ่าวในชุดสูทเนี้ยบอยู่ราง ๆ
อีกฝ่ายกำลังเร่งฝีเท้าไปในทิศทางหลังบ้าน ท่าทางถึงกับดูทุลักทุเลเล็กน้อย ไม่รู้ว่าองค์ประกอบไหนเกิดปัญหา หรือทำของสำคัญอะไรตกไว้ที่นั่น
“หลังจากนั้นผมกับเธอก็เหมือนคนแปลกหน้าต่อกัน”
“หา?” ได้ยินแบบนั้น ชายหนุ่มก็เกือบจะสำลักเครื่องดื่ม เขาเบิกดวงตากว้าง น้ำเสียงดังขึ้นจนดึงสมาธิของแขกหลายคนที่อยู่ใกล้ ๆ “พี่ชายลูกพี่ลูกน้อง เรื่องของพี่มีจุดพลิกผันห้วนเกินไปแล้ว! ไม่มีปูเรื่องสักนิดเลยเหรอ? จบแค่นี้เนี่ยนะ?”