กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“แม่? ในที่สุดแม่กับพ่อก็เตรียมจะกลับประเทศแล้วเหรอ?”
ลั่วเฉินเพิ่มระดับเสียงโดยไร้จิตสำนึก จากนั้นทันที ก็ชำเลืองมองปฏิทินบนโต๊ะข้างเตียง
เขาเกือบจะลืมไปแล้วว่าตอนนี้วันที่เข้าใกล้ช่วงใกล้ตรุษจีนแล้ว หลังจากใช้เวลามากเกินไปในปริศนา ลั่วเฉินแทบไม่มีความรู้สึกต่อวันที่ในโลกแห่งความจริงอีกต่อไป
“อือ ฉันอยู่โรงพยาบาล ไม่ต้องห่วง แค่มีไข้เท่านั้น ปัญหาไม่ใหญ่”
“อ้อ อย่างนี้นี่เอง โทรศัพท์มือถือผมเสียเมื่อไม่นานมานี้ ยังซ่อมไม่เสร็จ เลยไม่เห็นข้อความที่คุณส่งมา……”
เสียงจากอีกฝั่งของสายโทรศัพท์ไม่เปิดโอกาสให้เขาคิดหาถ้อยคำ มันดังต่อเนื่องอย่างอ่อนโยนแต่ไม่ยอมให้ขัดจังหวะ พร้อมความห่วงใยที่คุ้นเคย
ลั่วเฉินจำต้องแนบหูโทรศัพท์กับหูให้แน่นขึ้น พลางขานรับอย่างคลุมเครือ “อือ อา” พลางใช้นิ้วมือคลึงมุมผ้าห่มโดยไร้จิตสำนึก: