กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“ยังจำได้ว่าผมเป็นพ่อผู้ให้กำเนิดของเธอ ช่างทำให้ซาบซึ้งจริง ๆ”
เจ้าลัทธิกวักนิ้วมือด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ กิ่งก้านขาวดุจกระดูกกิ่งหนึ่งของบัลลังก์ด้านหลังเขาห้อยลงอย่างไร้เสียง ม้วนจดหมายในมือแอนนิซาออกมาอย่างแผ่วเบา แล้วยื่นไปตรงหน้าเขา แต่ดูเหมือนเขาจะไม่รีบเปิดอ่าน
“แต่เธอไม่สนใจคำตักเตือนกับข้อห้ามของผม ทั้งที่มีคำสั่งให้กักตัวสำนึกผิดแล้ว ก็ยังแอบเปิดฉากปริศนาเอง” เขาช้อนตาขึ้น มองแอนนิซาด้วยสายตาสงบนิ่ง “เรื่องนี้ทำให้โมโหไม่น้อย”
แอนนิซาอ้าปาก พยายามฝืนเค้นออกมาเป็นคำแก้ตัวจากลำคอ แต่เมื่อสบกับดวงตาสีม่วงไวโอเล็ตที่เหมือนกับของตนไม่มีผิด สุดท้ายเธอก็เบือนสายตาหนีอย่างรู้สึกผิด